ఒక అందమైన, పచ్చని అడవి ఉండేది. ఆ అడవిలో ఎత్తైన చెట్లు, రంగురంగుల పూలు, చల్లని గాలి, స్వచ్ఛమైన నీటితో నిండిన చిన్న చిన్న చెరువులు ఉండేవి. ఎన్నో రకాల జంతువులు అక్కడ ఆనందంగా జీవించేవి. ఆ అడవిలో ఒక తాబేలు తన చిన్న పిల్లలతో కలిసి ఉండేది. తాబేలు చాలా మంచిది. అందరితో ప్రేమగా మాట్లాడేది. ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైతే తనకు చేతనైనంత సహాయం చేసేది. ఒకరోజు ఉదయం తాబేలు ఇంట్లోని చిన్న తాబేలు పిల్లలు వేరుశెనగలు తినాలని కోరుకున్నారు. ‘అమ్మా! మాకు వేరుశెనగలు తినాలని ఉంది’ అని ఒక పిల్ల తాబేలు అడిగింది. ‘అవును అమ్మా! చాలా రోజులైంది వేరుశెనగలు తిని’ అని మరో పిల్ల తాబేలు చెప్పింది. పిల్లల కోరిక విన్న తాబేలు నవ్వింది.
‘సరే బుజ్జిలూ! మీకు వేరుశెనగలు తెచ్చి ఇస్తాను’ అని చెప్పి బయటకు బయలుదేరింది. కొంత దూరం వెళ్లిన తర్వాత తాబేలుకు తన స్నేహితురాలైన ఉడుత గుర్తొచ్చింది. ఉడుత దగ్గర వేరుశెనగలు ఉంటాయని తాబేలుకు తెలుసు. అది నెమ్మదిగా ఉడుత ఇంటివైపు వెళ్లింది. ‘ఉడుతా! ఉడుతా!’ అని తాబేలు పిలిచింది. చెట్టు మీద నుంచి ఉడుత కిందకు వచ్చింది. ‘అరే తాబేలు మిత్రమా! ఇంత ఉదయాన్నే మా ఇంటికి వచ్చావేంటి?’ అని ఆప్యాయంగా అడిగింది. తాబేలు తన పిల్లల కోరిక గురించి చెప్పింది. ‘నా పిల్లలకు వేరుశెనగలు తినాలని ఉంది. నీ దగ్గర కొన్ని వేరుశెనగలు ఉంటే ఇస్తావా?’ అని అడిగింది. ఉడుత వెంటనే ఇంట్లోకి వెళ్లి ఒక గిన్నె నిండా వేరుశెనగలు తీసుకొచ్చింది. ‘ఇవిగో మిత్రమా! పిల్లల కోసం తీసుకెళ్లు. ఇంకా కావాలంటే చెప్పు’ అని ప్రేమగా చెప్పింది. తాబేలు చాలా సంతోషించింది.
‘చాలా ధన్యవాదాలు ఉడుతా! నువ్వు ఎప్పుడూ నాకు సహాయం చేస్తుంటావు’ అని చెప్పింది. ‘మిత్రుల మధ్య ధన్యవాదాలు ఎందుకు? పిల్లలు సంతోషంగా తింటే చాలు’ అని ఉడుత నవ్వింది. తాబేలు గిన్నెను జాగ్రత్తగా తీసుకుని ఇంటివైపు బయలుదేరింది. తాబేలు నెమ్మదిగా నడుస్తూ కొంత దూరం వెళ్లింది. ఎండ కాస్త ఎక్కువగా ఉండటంతో దానికి దాహం వేసింది. అంతలో దానికి ఒక అందమైన చెరువు కనిపించింది. ‘అబ్బా! నాకు చాలా దాహంగా ఉంది. ముందు నీళ్లు తాగి, తర్వాత ఇంటికి వెళ్తాను’ అనుకుంది. చెరువు పక్కనే ఒక పెద్ద చెట్టు ఉంది. తాబేలు వేరుశెనగల గిన్నెను చెట్టు కింద జాగ్రత్తగా పెట్టింది. ‘గిన్నెను ఇక్కడే పెడతాను. నీళ్లు తాగి వెంటనే తీసుకెళ్తాను’ అని అనుకుని చెరువులోకి వెళ్లింది. తాబేలు నీళ్లు తాగుతున్న సమయంలో అదే చెట్టు మీద ఒక కోతి కూర్చుని ఉంది. ఆ కోతి చాలా అల్లరి చేసేది. ఇతర జంతువులను ఆటపట్టించడం, వాళ్ల వస్తువులను తీసుకుని దాచడం దానికి అలవాటు. కింద ఉన్న గిన్నెపై కోతి చూపు పడింది. ‘అది ఏమిటి?’ అని చెట్టు కొమ్మ మీద నుంచి కిందకు చూసింది.
గిన్నెలో ఉన్న వేరుశెనగలను చూసి కోతి కళ్లలో ఆశ మెరిసింది. ‘అబ్బా! ఇన్ని వేరుశెనగలా! ఇవన్నీ చాలా రుచిగా ఉంటాయి. ఇవన్నీ నేనే తింటాను!’ అని అనుకుంది. అది వెంటనే చెట్టు మీద నుంచి కిందకు దూకింది. చుట్టూ చూసింది. ‘ఇక్కడ ఎవరూ లేరు. తాబేలు కూడా చెరువులో ఉంది. ఇదే మంచి అవకాశం!’ అని అనుకుంది. గిన్నెను తీసుకుని మళ్లీ చెట్టు మీదకు ఎక్కింది. నీళ్లు తాగిన తర్వాత తాబేలు చెట్టు దగ్గరకు తిరిగి వచ్చింది. కానీ అక్కడ గిన్నె కనిపించలేదు. ‘అయ్యో! గిన్నె ఎక్కడికి పోయింది?’ అని తాబేలు ఆశ్చర్యపోయింది. చుట్టూ చూసింది. ‘నేను గిన్నెను ఇక్కడే పెట్టాను కదా! ఎవరు తీసుకెళ్లారు?’ అని ఆలోచించింది. అంతలో పై నుంచి ‘కరక్… కరక్…’ అనే శబ్దం వినిపించింది. తాబేలు పైకి చూసింది. అక్కడ కోతి ఒక కొమ్మపై కూర్చుని వేరుశెనగలు తింటోంది. గిన్నె కూడా దాని పక్కనే ఉంది.
తాబేలు కోతిని చూసి, ‘కోతి మిత్రమా! ఆ గిన్నె నాది. దయచేసి కిందకు ఇచ్చేయి’ అని అడిగింది. కోతి నవ్వుతూ, ‘హహహా! నీదా? నాకు చెట్టు కింద దొరికింది. కాబట్టి ఇప్పుడు నాదే!’ అని చెప్పింది. తాబేలు ప్రశాంతంగా, ‘అది నాకు నా స్నేహితురాలు ఉడుత ఇచ్చింది. నా పిల్లల కోసం తీసుకెళ్తున్నాను. దయచేసి తిరిగి ఇవ్వు’ అని చెప్పింది. కానీ కోతి వినలేదు. ‘నాకు దొరికిన వస్తువు నాదే. నువ్వు కావాలంటే చెట్టు ఎక్కి వచ్చి తీసుకో!’ అంటూ తాబేలును ఆటపట్టించింది. తాబేలు చెట్టు వైపు చూసింది. తాను చెట్టు ఎక్కలేనని దానికి తెలుసు. తాబేలుకు కోపం వచ్చింది. ‘ఇది అన్యాయం. నా వస్తువును తీసుకుని నన్నే ఆటపట్టిస్తున్నాడు’ అని అనుకుంది. కానీ వెంటనే తనను తాను ప్రశాంతంగా చేసుకుంది. ‘నేను కోపంతో కోతితో గొడవపడితే ఉపయోగం లేదు. బలంతో నేను కోతిని ఓడించలేను. ఏదో ఒక తెలివైన మార్గం ఆలోచించాలి’ అని అనుకుంది. తాబేలు కొద్దిసేపు ఆలోచించింది. అప్పుడు దాని చూపు కోతి తోకపై పడింది. కోతి చెట్టు కొమ్మపై కూర్చుని వేరుశెనగలు తింటూ తోకను కిందకు వేలాడదీసింది. తాబేలుకు ఒక్కసారిగా ఒక ఆలోచన వచ్చింది.
‘ఇదే సరైన సమయం!’ అని అనుకుంది. కోతి ఏమి జరుగుతుందో అర్థం చేసుకునేలోపే తాబేలు ముందుకు వెళ్లి దాని తోకను గట్టిగా పట్టుకుంది. ‘అయ్యో! అయ్యో! నా తోక!’ అని కోతి గట్టిగా అరిచింది. ‘నా తోకను వదిలేయ్!’ అని కోతి తాబేలును బతిమాలుకుంది. తాబేలు మాత్రం ప్రశాంతంగా, ‘ముందు నా గిన్నెను కిందకు పడేయి. ఆ తర్వాత నీ తోకను వదిలేస్తాను’ అని చెప్పింది. కోతి భయపడిపోయింది. ‘సరే! సరే! నీ గిన్నె ఇస్తాను. ముందు నా తోకను వదిలేయ్’ అని అంది. ‘ముందు గిన్నె!’ అని తాబేలు చెప్పింది. కోతి ఇక చేసేదేమీ లేక గిన్నెను కిందకు విసిరేసింది. గిన్నె నేలపై పడింది. తాబేలు వెంటనే గిన్నెను తీసుకుంది. ఆ తర్వాత కోతి తోకను వదిలేసింది. కోతి తన తోకను చూసుకుంటూ చెట్టు కొమ్మపై కూర్చుంది. కోతి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది. తాబేలు తన గిన్నెను తీసుకుని వెళ్లిపోతుండగా కోతికి తన తప్పు అర్థమైంది. ‘తాబేలు నన్ను కొట్టలేదు. నాతో గొడవపడలేదు. అయినా తన తెలివితో తన వస్తువును తిరిగి తీసుకుంది’ అని అనుకుంది. కోతి చెట్టు మీద నుంచి కిందకు దిగి తాబేలు దగ్గరకు వచ్చింది. ‘తాబేలు మిత్రమా!’ అని పిలిచింది.
తాబేలు వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ‘ఏమైంది?’ అని అడిగింది. కోతి తలదించుకుని, ‘నన్ను క్షమించు. నువ్వు చెప్పింది నిజమే. ఇతరుల వస్తువులు మనకు దొరికినా అవి మనవి కావు. అనుమతి లేకుండా తీసుకోవడం తప్పు. ఆశతో నేను తప్పు చేశాను’ అని చెప్పింది. తాబేలు చిరునవ్వుతో, ‘తప్పు చేయడం కంటే, చేసిన తప్పును అర్థం చేసుకుని మళ్లీ చేయకపోవడం గొప్ప విషయం. ఇకపై ఎవరైనా వస్తువు పోగొట్టుకుంటే దాన్ని వారికి తిరిగి ఇవ్వు’ అని చెప్పింది. అలాగే చేస్తాను మిత్రమా’ అని కోతి మాట ఇచ్చింది. తాబేలు తన గిన్నెను తీసుకుని సంతోషంగా ఇంటివైపు బయలుదేరింది. ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత పిల్లలకు వేరుశెనగలు ఇచ్చింది. పిల్ల తాబేళ్లు ఆనందంగా వేరుశెనగలు తింటూ, ‘అమ్మా! ఇవి చాలా రుచిగా ఉన్నాయి!’ అని అన్నారు. తాబేలు నవ్వుతూ, ‘ఇవి మీ కోసం ఉడుత మిత్రురాలు ఇచ్చింది. మనకు సహాయం చేసిన వారిని ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి’ అని చెప్పింది. ఆ రోజు నుంచి కోతి కూడా తన అలవాటును మార్చుకుంది. ఇతరుల వస్తువులను అనుమతి లేకుండా తీసుకోవడం పూర్తిగా మానేసింది. అడవిలోని జంతువులందరూ కోతిలో వచ్చిన మార్పును చూసి సంతోషించారు. అలా ఒక చిన్న వేరుశెనగల గిన్నె కోతికి నిజాయితీ విలువను, తాబేలుకు సమయస్ఫూర్తి శక్తిని గుర్తుచేసింది.
నీతి
సమస్య ఎదురైనప్పుడు కోపం ప్రదర్శిస్తే పరిష్కారం దొరకదు. ఇతరుల వస్తువులను అనుమతి లేకుండా తీసుకోకూడదు. ఆశపడటం వల్ల తప్పులు జరుగుతాయి. సమస్య ఎదురైనప్పుడు కోపంతో లేదా బలంతో కాకుండా ప్రశాంతంగా ఆలోచిస్తే మంచి పరిష్కారం దొరుకుతుంది. బలం కంటే బుద్ధి గొప్పది; ఇతరుల హక్కులను గౌరవించడం మంచి మనిషి లక్షణం.