అనగనగా ఒక అందమైన గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామం పక్కనే ఒక విశాలమైన చెరువు ఉండేది. ఆ చెరువులో ఎప్పుడూ స్వచ్ఛమైన నీరు నిండుగా ఉండేది. చుట్టూ పచ్చని చెట్లు, రంగురంగుల పూలతో ఆ ప్రాంతం ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా కనిపించేది. చెరువులో చేపలు, కప్పలు, తామరపూలు, చిన్న చిన్న జలచరాలు సంతోషంగా జీవించేవి. వాటితో పాటు ఒక తెలివైన తాబేలు కూడా అక్కడ నివసించేది. ఆ తాబేలు చాలా స్నేహపూర్వక స్వభావం కలది. ప్రతిరోజూ రెండు తెల్లని కొంగలు ఆ చెరువుకు వచ్చి చేపలు పట్టి, కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని వెళ్లేవి. రోజూ కలుసుకోవడం వల్ల తాబేలు, ఆ రెండు కొంగల మధ్య మంచి స్నేహం ఏర్పడింది. అవి గంటల కొద్దీ కబుర్లు చెప్పుకునేవి. ప్రకృతి, జీవితం, మంచి-చెడు, ఇతర జంతువుల గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఆనందంగా కాలం గడిపేవి.
ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన వేసవి వచ్చింది. ఎండలు గతంలో ఎన్నడూ లేనంతగా మండిపోయాయి. రోజురోజుకూ చెరువులోని నీరు తగ్గిపోతూ వచ్చింది. కొద్ది రోజుల్లోనే చెరువు దాదాపు ఎండిపోయే పరిస్థితి ఏర్పడింది. నీరు లేక చేపలు, కప్పలు, ఇతర జలచరాలు తీవ్ర ఆందోళన చెందాయి. ఒకరోజు ఎప్పటిలాగే రెండు కొంగలు చెరువుకు వచ్చాయి. చెరువులోని దయనీయ పరిస్థితిని చూసి ఒక కొంగ ‘ఈ చెరువు ఇంకొన్ని రోజుల్లో పూర్తిగా ఎండిపోతుంది. ఇక్కడ ఉంటే మనకు కూడా ఇబ్బందే. పక్క గ్రామంలో పెద్ద చెరువు ఉంది. అక్కడికి వెళ్లిపోవడం మంచిది’ అని చెప్పింది.
మరో కొంగ కూడా ‘అవును. అక్కడ నీరు సమృద్ధిగా ఉంటుంది. మనం అక్కడ సుఖంగా జీవించవచ్చు’ అని అంగీకరించింది. ఈ మాటలన్నీ తాబేలు విన్నది. అది భయంతో కొంగల దగ్గరకు వచ్చి ‘మిత్రులారా! మీరు వెళ్లిపోతే నేను ఏమవుతాను? నన్ను కూడా మీతో తీసుకెళ్లండి’ అని వేడుకుంది. కొంగలు ఒకదానికొకటి చూసుకున్నాయి. ఒక కొంగ ‘నువ్వు మా మంచి స్నేహితుడివి. నిన్ను వదిలి వెళ్లాలని మాకు కూడా లేదు. కానీ నువ్వు ఎగరలేవు. అంత దూరం ఎలా తీసుకెళ్తాం?’ అని అడిగింది. తాబేలు కొద్దిసేపు లోతుగా ఆలోచించింది. అకస్మాత్తుగా దానికి ఒక మంచి ఉపాయం తట్టింది. ఇక్కడ ఒక బలమైన కర్ర ఉంది. మీరు ఇద్దరూ కర్రకు చెరో చివర పట్టుకోండి. నేను మధ్యలో నా నోటితో గట్టిగా కరుచుకుని వేలాడుతూ ఉంటాను. మీరు ఎగిరితే నేను కూడా మీతో వస్తాను’ అని చెప్పింది.
కొంగలు ఆ ఆలోచనకు ఆశ్చర్యపోయాయి. ‘వాహ్! ఎంత మంచి ఉపాయం! కానీ ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో. ఎంత జరిగినా నోరు మాత్రం తెరవకూడదు. కర్రను వదిలేస్తే ప్రమాదం’ అని హెచ్చరించాయి. తాబేలు ధైర్యంగా ‘మీరు ఏమాత్రం భయపడకండి. నేను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడను’ అని మాట ఇచ్చింది. మరుసటి రోజు వీరి ప్రయాణం ప్రారంభమైంది. రెండు కొంగలు కర్రకు చెరో చివర పట్టుకున్నాయి. తాబేలు మధ్యలో గట్టిగా కరుచుకుని వేలాడింది. కొంగలు నెమ్మదిగా ఆకాశంలోకి ఎగిరాయి. వాళ్లు గ్రామాల మీదుగా, పొలాల మీదుగా, అడవుల మీదుగా ఎగురుతూ వెళ్తున్నారు. ఈ వింత దృశ్యాన్ని చూసిన ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. చిన్న పిల్లలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి ‘చూడండి… చూడండి! రెండు కొంగలు ఒక తాబేలును తీసుకెళ్తున్నాయి!’ అని అరవసాగారు. కొంతమంది నవ్వారు. ‘ఎంత విచిత్రం!’ అన్నారు.
మరికొందరు ‘ఈ ఉపాయం ఎవరిదో ఎంత తెలివిగా ఉందో!’ అని ప్రశంసించారు. ఈ మాటలన్నీ తాబేలు చెవిలో పడ్డాయి. తన తెలివిని అందరికీ చెప్పాలని దానికి బలమైన కోరిక కలిగింది. ‘ఈ ఆలోచన నాదే!’ అని చెప్పబోయింది. అంతే… నోరు తెరిచిన క్షణంలో కర్ర నోటిలోంచి జారిపోయింది. తాబేలు అమాంతం ఎత్తు నుంచి నేలపై పడిపోయింది. తీవ్ర గాయాల వల్ల అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు కోల్పోయింది. రెండు కొంగలు ఎంతో బాధపడ్డాయి. ‘మేము ముందే చెప్పాం.. అయినా ప్రయోజనం లేకపోయింది. కొద్దిసేపు ఓపిక పట్టి ఉంటే తన ప్రాణాలు కాపాడుకునేది’ అని విచారించాయి. అవి తమ ప్రయాణాన్ని కొనసాగించినా, తమ మిత్రుడిని కోల్పోయిన బాధ మాత్రం మిగిలిపోయింది.
నీతి
అత్యుత్సాహం అనర్థాలకు దారి తీస్తుంది. సమయానికి మౌనం పాటించడం కూడా గొప్ప తెలివి. మంచి సలహా విన్నవాడు కష్టాల నుంచి బయటపడతాడు. అహంకారం, తొందరపాటు, మాట్లాడాలనే తపన మన విజయాన్ని నాశనం చేయగలవు. ఆత్మనిగ్రహం ఉన్నవారే జీవితంలో విజయాన్ని సాధిస్తారు.