ఒక పెద్ద అడవిలో ఆకాశాన్ని తాకేంత ఎత్తైన ఓ మహా వృక్షం ఉండేది. ఆ చెట్టు కొమ్మలు నలుదిశలా విస్తరించి ఉండేవి. దాని మీద ఎన్నో రకాల పక్షులు గూళ్లు కట్టుకుని ఆనందంగా జీవించేవి. ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించగానే పక్షుల కిలకిలారావాలతో ఆ ప్రాంతమంతా సందడిగా మారేది. అదే చెట్టుపై ఒక పావురం కూడా తన గూటిని ఏర్పాటు చేసుకుని జీవించేది. అది ఎంతో ప్రేమగా తన గూటిని చూసుకునేది. కొంతకాలానికి దానికి గుడ్లు పుట్టాయి. వాటిని జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటూ, ఎప్పుడెప్పుడు తన పిల్లలు బయటకు వస్తారా అని ఎదురుచూస్తూ ఉండేది.
ఒకరోజు అనుకోకుండా ఆకాశం మేఘావృతమైంది. కొద్దిసేపటికే బలమైన గాలులు వీచడం ప్రారంభించాయి. చెట్లు ఊగిపోయాయి. కొమ్మలు విరిగిపడ్డాయి. వెంటనే భారీ వర్షం కూడా మొదలైంది. ఆ గాలివానకు పావురం గూడు తట్టుకోలేక కూలిపోయింది. గూటిలో ఉన్న గుడ్లలో చాలా వరకు పగిలిపోయాయి. పావురం ఎంతో బాధపడింది. తన పిల్లలను కాపాడుకోలేకపోయానని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. అయితే అదృష్టవశాత్తూ ఒక గుడ్డు మాత్రం పగలకుండా మిగిలింది. కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆ గుడ్డు నుంచి ఒక చిన్న పావురం పిల్ల బయటకు వచ్చింది. తనకు మిగిలిన ఏకైక బిడ్డ కావడంతో తల్లి పావురం దాన్ని ఎంతో ప్రేమగా పెంచింది. చిన్న పిల్లకు ఏ కష్టం రాకూడదని ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకునేది.
పిల్ల పావురం క్రమంగా పెరిగింది. దాని రెక్కలకు బలం వచ్చింది. ఇతర పక్షుల పిల్లలతో పోలిస్తే అది కూడా ఎగరగలిగే వయసుకు చేరుకుంది. అయితే తల్లి పావురానికి మాత్రం తన పిల్లపై ఉన్న ప్రేమ మరింత పెరిగిపోయింది. ‘నా బిడ్డ బయటకు వెళ్తే ఏదైనా ప్రమాదం జరుగుతుందేమో!’ అని భయపడేది. అందుకే పిల్లను ఎప్పుడూ గూటి నుంచి బయటకు పంపేది కాదు. తానే ప్రతిరోజూ దూరదూరాలకు వెళ్లి ఆహారం తెచ్చి, పిల్ల నోటికి అందించేది. పిల్లకు ఆకలి వేస్తే తల్లి ఆహారం తెచ్చేది. దాహం వేస్తే నీళ్లు తెచ్చేది. చలి వేస్తే తన రెక్కలతో కప్పి ఉంచేది. పిల్లకు ఎగరడం నేర్చుకోవాల్సిన అవసరం కూడా రాలేదు. అలా తల్లి ప్రేమ క్రమంగా అతి గారాబంగా మారిపోయింది.
ఒకరోజు తల్లి పావురం ఎప్పటిలాగే ఆహారం కోసం బయటకు వెళ్లింది. అడవిలోని ఓ ప్రదేశంలో ఆహారం కోసం వెతుకుతుండగా, అక్కడ దాక్కుని ఉన్న ఓ వేటగాడు దానిని గమనించాడు. వేటగాడు వెంటనే బాణం వేశాడు. బాణం పావురానికి తగిలింది. అదృష్టవశాత్తూ ప్రాణాపాయం జరగలేదు కానీ దాని రెక్కకు తీవ్రంగా గాయమైంది. ఎగరడం చాలా కష్టంగా మారింది. ఎంతో కష్టపడి పావురం తన గూటికి చేరుకుంది. పిల్ల తల్లి పరిస్థితిని చూసి భయపడిపోయింది. ‘అమ్మా! నీ రెక్కకు ఏమైంది?’ అని అడిగింది. తల్లి పావురం బాధను దిగమింగుకుంటూ ‘అమ్మా, నా రెక్కకు గాయమైంది. కొంతకాలం నేను దూరంగా ఎగరలేను. నువ్వు బయటకు వెళ్లి మనకు కావాల్సిన ఆహారం తీసుకురావాలి’ అని చెప్పింది. తల్లి మాటలు విన్న పిల్ల పావురం ఒక్కసారిగా భయపడిపోయింది.
‘నేనా? నేను బయటకు వెళ్లాలా? కానీ అమ్మా… నేను ఎప్పుడూ గూటి నుంచి బయటకు వెళ్లలేదు. ఎక్కడికి వెళ్లాలో, ఆహారం ఎక్కడ దొరుకుతుందో నాకు తెలియదు. నాకు ఎగరడం కూడా సరిగ్గా రాదు. నేను వెళ్లను’ అని చెప్పింది. తల్లి పావురం ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. అప్పుడే పక్కనే ఉన్న కొమ్మపై కూర్చున్న ఓ కాకి ఈ సంభాషణను గమనించింది. కాకి పావురం దగ్గరకు వచ్చి ఇలా చెప్పింది. ‘సోదరి! నీ బాధ నాకు అర్థమవుతోంది. నీ పిల్లను ఎంతో ప్రేమగా పెంచావు. కానీ ప్రేమ పేరుతో దానికి జీవితాన్ని నేర్పడం మర్చిపోయావు.’ పావురం ఆశ్చర్యంగా కాకి వైపు చూసింది. కాకి కొనసాగించింది ‘పిల్లలను కాపాడటం తల్లిదండ్రుల బాధ్యతే. కానీ వారు ఎప్పటికీ తల్లిదండ్రుల మీద ఆధారపడి జీవించలేరు. ఒకరోజు వారు తమ కాళ్లపై తాము నిలబడాలి. ఎగరగలిగే వయసు వచ్చినా గూటిలోనే ఉంచితే, రెక్కలు ఉన్నా వాటిని ఎలా ఉపయోగించాలో వారికి తెలియదు.’ పావురం తన తప్పును గ్రహించింది. ‘నిజమే కాకి! నా ప్రేమే నా పిల్లకు బలహీనతగా మారింది. ఇకపై దానికి స్వతంత్రంగా జీవించడం నేర్పుతాను’ అని చెప్పింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం కాకి తన పిల్లలను పిలిచింది. ‘పిల్లలూ! ఈరోజు నేను మీ కోసం ఆహారం తీసుకొస్తాను. మీరు గూట్లోనే ఉండండి’ అని చెప్పింది. అప్పుడు కాకి పిల్లలు నవ్వుతూ ‘అమ్మా! మేమింకా చిన్నపిల్లలం కాదు. మా రెక్కలకు బలం వచ్చింది. మేమే బయటకు వెళ్లి ఆహారం సంపాదించుకోగలం’ అన్నారు. ‘బయట ప్రపంచంలో ఎన్నో విషయాలు ఉన్నాయి. మేము బయటకు వెళ్లి చూస్తే కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటాం. ఎక్కడ ఆహారం దొరుకుతుందో, ఎక్కడ ప్రమాదం ఉంటుందో కూడా తెలుసుకుంటాం’ అని మరో పిల్ల చెప్పింది. వారి మాటలను పక్కనే ఉన్న పిల్ల పావురం విన్నది. ఆ మాటలు దాని మనసులో ధైర్యాన్ని నింపాయి. ‘నాకూ రెక్కలు ఉన్నాయి కదా! మరి నేను ఎందుకు ఎగరలేను?’ అని ఆలోచించింది. పిల్ల పావురం నెమ్మదిగా గూటి అంచుకు వచ్చింది. మొదట కొంచెం భయపడింది. ‘నేను పడిపోతే?’ అని అనుకుంది. కానీ కాకి పిల్లలను చూసి ధైర్యం తెచ్చుకుంది. రెక్కలను విప్పి చిన్నగా గాల్లోకి ఎగిరింది. మొదట కొద్దిదూరమే వెళ్లింది. వెంటనే తిరిగి గూటికి వచ్చింది. ‘నేను ఎగరగలిగాను!’ అని ఆనందపడింది. తల్లి పావురం కూడా సంతోషించింది. ‘చూశావా అమ్మా! నీకు రెక్కలు ఉన్నాయంటే వాటిని ఉపయోగించడానికి కూడా ప్రయత్నించాలి’ అని చెప్పింది. ఆ రోజు కాకి పిల్లలతో కలిసి పావురం బయటకు వెళ్లింది. అది తొలిసారిగా తన గూటి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా చూసింది. అక్కడ అందమైన పూలతో నిండిన తోటలు కనిపించాయి. దూరంగా ఓ చిన్న జలపాతం కనిపించింది. రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకలు పూల చుట్టూ ఎగురుతున్నాయి. చెట్ల మధ్య నుంచి సూర్యకిరణాలు నేలపై పడుతున్నాయి.
పిల్ల పావురం ఆశ్చర్యంతో, ‘ఇంత అందమైన ప్రపంచం మన గూటి బయట ఉందని నాకు తెలియదే!’ అని అనుకుంది. కాకి పిల్లలు దానికి ఆహారం ఎక్కడ దొరుకుతుందో చూపించాయి. కొంతసేపు వెతికిన తర్వాత పావురం తనకోసం ఆహారం సంపాదించుకుంది. అంతేకాదు, తన తల్లి కోసం కూడా కొంత ఆహారం తీసుకుంది. సాయంత్రం పిల్ల పావురం గూటికి తిరిగి వచ్చింది. తల్లి పావురం ఆతృతగా ఎదురుచూస్తోంది. పిల్ల తన దగ్గరకు వచ్చి ‘అమ్మా! ఇది నీ కోసం తెచ్చాను’ అంటూ ఆహారం అందించింది. తల్లి పావురం ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ‘నిన్నటి వరకు నువ్వు నా మీద ఆధారపడిన చిన్న పిల్లవు. ఈరోజు నాకే ఆహారం తీసుకొచ్చేంత పెద్దదానివయ్యావు’ అని ప్రేమగా చెప్పింది. పిల్ల పావురం తల్లిని హత్తుకుంది. ‘అమ్మా, నన్ను ఇంతకాలం ప్రేమగా చూసుకున్నందుకు ధన్యవాదాలు. కానీ ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. ప్రేమతో పాటు మనమే మన పనులు చేసుకోవడం కూడా నేర్చుకోవాలి’ అని చెప్పింది. తల్లి పావురం కాకికి కృతజ్ఞతలు తెలిపింది. ‘నాకు నా తప్పును అర్థమయ్యేలా చెప్పినందుకు నీకు చాలా ధన్యవాదాలు. నా పిల్లను కాపాడాలని అనుకున్నాను. కానీ దాన్ని జీవితానికి సిద్ధం చేయడం కూడా నా బాధ్యతేనని ఇప్పుడు తెలుసుకున్నాను’ అని చెప్పింది. కాకి చిరునవ్వుతో ‘పిల్లలకు మనం రెక్కలు ఇవ్వలేం. కానీ వారికి ఉన్న రెక్కలను ఉపయోగించడం మాత్రం నేర్పగలం’ అని చెప్పింది.
నీతి
పిల్లలను ప్రేమించడం తల్లిదండ్రుల బాధ్యత. కానీ ప్రేమ పేరుతో వారిని ప్రతి విషయంలో తమపై ఆధారపడేలా చేయకూడదు. వయసుకు తగిన బాధ్యతలు అప్పగిస్తూ, సమస్యలను స్వయంగా ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్ని, నిర్ణయాలు తీసుకునే సామర్థ్యాన్ని, స్వతంత్రంగా జీవించే నైపుణ్యాన్ని నేర్పాలి. అతి గారాబం పిల్లలకు రక్షణ ఇవ్వొచ్చు.. కానీ స్వతంత్రతే వారికి జీవితాన్ని ఎదుర్కొనే బలాన్ని ఇస్తుంది.