12ఏళ్ల వయసులో ఒక అమ్మాయి జీవితంలో జరిగిన ఒక అవమానం.. 24ఏళ్ల తర్వాత ఒక దేశం చరిత్రలో నిలిచిపోయే విజయానికి కారణమవుతుందని అప్పట్లో ఎవరూ ఊహించి ఉండరు. ఢిల్లీలోని ఒక చిన్న సెలూన్లో జరిగిన ఆ ఘటనతో ఆ చిన్నారి ప్రపంచం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. తనను తాను కాపాడుకోలేకపోయాననే నిస్సహాయత ఆమెను లోపల నుంచి కుదిపేసింది. భయం ఆమెను వెనక్కి లాగలేదు. అదే భయం ఆమె చేతుల్లో బలంగా మారింది. తనను తాను రక్షించుకోవాలి.. ఎవరిమీదా ఆధారపడకుండా నిలబడాలి.. తన శరీరమే తనకు కవచంగా మారాలి అనే నిర్ణయం తీసుకుంది. ఆ రోజు మొదలైన ఆ ప్రయాణం చివరకు ఆమెను ఏకంగా ఆసియా క్రీడల వేదికపై నిలబెట్టింది. ఆ అమ్మాయి పేరు సుచికా తరియాల్.
36ఏళ్ల వయసులో సుచికా తరియాల్ సాధించిన ఈ విజయం కేవలం ఒక పతకం కాదు. 24ఏళ్లుగా ఆమె మోస్తున్న కలకు దొరికిన సమాధానం. ఎన్నో క్రీడలు.. ఎన్నో గాయాలు.. ఎన్నో ఓటములు.. ఎన్నో ఆర్థిక ఇబ్బందులు.. ఎన్నో సార్లు ఆగిపోవాల్సిన పరిస్థితులు.. అయినా ప్రతిసారీ మళ్లీ లేచి నిలబడిన ఒక మహిళ ప్రయాణానికి ఇది గుర్తింపు. భారత క్రీడా చరిత్రలోనే తొలిసారి ఆసియా క్రీడల్లో మిక్స్డ్ మార్షల్ ఆర్ట్స్లో భారత్కు పతకం అందించిన క్రీడాకారిణిగా సుచికా తరియాల్ పేరు చరిత్రలో నిలిచిపోయింది.
ఆసియా క్రీడలు 2026లో మహిళల ట్రెడిషనల్ 60 కిలోల విభాగంలో మంగోలియాకు చెందిన అల్టాంచిమెగ్ బైగాల్మాను 2-0 తేడాతో ఓడించి సుచికా సెమీఫైనల్కు చేరుకుంది. అక్కడ సింగపూర్కు చెందిన హుయ్ హూన్ టియోతో జరిగిన పోరు సాధారణ సమయాన్ని దాటి అదనపు సమయానికి వెళ్లింది. చివరకు పోరు డ్రాగా ముగిసింది. విజేతను నిర్ణయించేందుకు ఉదయం జరిగిన బరువు కొలతను పరిగణనలోకి తీసుకున్నారు. టియో సుమారు 700 గ్రాములు తక్కువ బరువుతో ఉండటంతో ఫలితం ఆమెకు అనుకూలంగా మారింది.
అక్కడే సుచికా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఒక నిర్ణయాన్ని అంగీకరించలేక మైదానంపైనే కుప్పకూలిపోయింది. రిఫరీ దగ్గరకు వెళ్లేందుకు కూడా ఆమె మొదట నిరాకరించింది. ఆ క్షణం చూసినవారికి అది ఒక ఓడిపోయిన క్రీడాకారిణి బాధలా కనిపించి ఉండొచ్చు. కానీ సుచికా కన్నీళ్ల వెనుక ఒక సెమీఫైనల్ ఓటమి మాత్రమే లేదు. ఆ కన్నీళ్ల వెనుక 24ఏళ్ల ప్రయాణం ఉంది. 12ఏళ్ల వయసులో మొదలైన పోరాటం ఉంది. ఎన్నిసార్లు జీవితమే తనను కిందికి లాగినా మళ్లీ లేచి నిలబడిన ఒక మహిళ కథ ఉంది.
ఆ కథను అర్థం చేసుకోవాలంటే మళ్లీ ఆ 12ఏళ్ల సుచికా దగ్గరకు వెళ్లాలి. ఢిల్లీలోని ఒక సెలూన్లో జరిగిన లైంగిక వేధింపుల ఘటన ఆమెను తీవ్రంగా కలిచివేసింది. ఒక చిన్నారిగా తనకు జరిగిన ఆ అనుభవం ఆమెకు ఒక చేదు నిజాన్ని నేర్పించింది. ప్రపంచం ఎప్పుడూ మనల్ని కాపాడటానికి ముందుకు రాదు. కొన్ని సందర్భాల్లో మనల్ని మనమే కాపాడుకోవాలి. అదే ఆలోచన ఆమె జీవితాన్ని మరో దిశలోకి తిప్పింది.
అప్పుడు ఆమె దగ్గర పెద్ద జిమ్ లేదు. ప్రత్యేకమైన ట్రైనర్ లేదు. ఖరీదైన పరికరాలు లేవు. కానీ ఒక నిర్ణయం ఉంది. బలంగా మారాలనే పట్టుదల ఉంది. కుటుంబం నివసించే ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్ దగ్గర ఖాళీగా ఉన్న ఇంటికి వెళ్లి చినప్స్ చేసేది. పుష్ అప్స్ చేసేది. నాలుగో అంతస్తు వరకు నీళ్ల బకెట్లు మోసుకెళ్లేది. తన శరీరాన్ని తానే తీర్చిదిద్దుకుంది. ఎవరో తనకు శక్తిని ఇచ్చే వరకు ఎదురుచూడలేదు. తన బలాన్ని తానే నిర్మించుకుంది. జవహర్లాల్ నెహ్రూ స్టేడియంలో జూడో శిక్షణలోకి అడుగుపెట్టింది. మొదట తనను తాను రక్షించుకోవడానికి నేర్చుకున్న ఆ విద్య.. కొంతకాలానికి ఆమె జీవితాన్నే మార్చేసే వృత్తిగా మారిపోయింది. అయితే ఆ మార్గం కూడా సులభం కాదు. ఒక అమ్మాయి బయటకు వెళ్లి క్రీడల్లో పాల్గొనడం పట్ల కుటుంబంలోనే అభ్యంతరాలు ఎదురయ్యాయి. ముఖ్యంగా ఆమె అమ్మమ్మ మహిళలు ఇంటి బయటకు వెళ్లకూడదనే ఆలోచనతో ఉండేవారు. కానీ సుచికా మాత్రం ఆగలేదు.
ఆమెకు ప్రతి అడుగు ఒక సమాధానం. ప్రతి గాయం ఒక పాఠం. ప్రతి ఓటమి మరోసారి లేచి నిలబడటానికి ఒక కారణం. అలా జూడోలో సుచికా 8సార్లు జాతీయ ఛాంపియన్గా నిలిచింది. ఇరవైకి పైగా అంతర్జాతీయ పోటీల్లో భారత్కు ప్రాతినిధ్యం వహించింది. 2019 కామన్వెల్త్ జూడో ఛాంపియన్షిప్స్లో స్వర్ణం సాధించింది. అదే ఏడాది సౌత్ ఏషియన్ గేమ్స్లోనూ స్వర్ణ పతకం గెలిచింది. 2018 కామన్వెల్త్ జూడో ఛాంపియన్షిప్స్లో రజతం సాధించింది. 2022లో బర్మింగ్హామ్ కామన్వెల్త్ గేమ్స్లో భారత్ తరఫున బరిలోకి దిగింది.
కానీ సుచికా ప్రయాణం ఒక్క క్రీడతో ఆగిపోలేదు. జూడో ఆమెకు ఆరంభం మాత్రమే. 2023లో హాంగ్జౌ ఆసియా క్రీడల్లో కురాష్లో భారత్కు ప్రాతినిధ్యం వహించింది. ఆ తర్వాత జుజిట్సు వైపు అడుగులు వేసింది. 2024లో జీజేఐఎఫ్ జుజిట్సు ప్రపంచ ఛాంపియన్షిప్స్లో 63 కిలోల కాంటాక్ట్ విభాగంలో స్వర్ణం సాధించి ప్రపంచ ఛాంపియన్గా నిలిచింది. అప్పటికే ఎన్నో పోరాటాలను చూసిన ఆమె కెరీర్కు మరో ప్రపంచ స్థాయి విజయాన్ని జోడించింది.
మిక్స్డ్ మార్షల్ ఆర్ట్స్లోకి ఆమె అడుగుపెట్టింది అంతకంటే ముందే. 2017లో తన ప్రొఫెషనల్ అరంగేట్రంలోనే సబ్మిషన్ ద్వారా విజయం సాధించింది. ఆ తర్వాత కొంతకాలం పోటీ క్రీడలకు దూరమైంది. కానీ 2024లో మళ్లీ ప్రొఫెషనల్ పోటీల్లోకి వచ్చింది. బ్రేవ్ కాంబాట్ ఫెడరేషన్తో ఒప్పందం చేసుకుంది. ఆసియా ఎంఎంఏ ఛాంపియన్షిప్స్లో రెండు కాంస్య పతకాలు సాధించింది. చివరకు 2026 ఆసియా క్రీడల వేదికపై భారతదేశానికి ఒక చారిత్రాత్మకమైన తొలి ఎంఎంఏ పతకాన్ని అందించింది.
అయితే సుచికా కథలో మైదానం వెలుపల కూడా ఎన్నో పోరాటాలున్నాయి. ఆమె సీఐఎస్ఎఫ్లో హెడ్ కానిస్టేబుల్గా పనిచేసింది. ప్రస్తుతం హర్యానా క్రీడా శాఖలో జూనియర్ కోచ్గా సేవలందిస్తోంది. రోడీస్, ఇండియాస్ అల్టిమేట్ వారియర్ వంటి రియాలిటీ కార్యక్రమాల్లోనూ కనిపించింది. కానీ బయటికి కనిపించే ఈ విజయాల వెనుక ఆర్థిక పోరాటం కూడా అంతే పెద్దది.
అంతర్జాతీయ పోటీలకు వెళ్లేందుకు చాలాసార్లు తన సొంత డబ్బును ఖర్చు చేసింది. అప్పులు చేసింది. అవసరమైన సందర్భాల్లో తన భర్త క్రెడిట్ కార్డును ఉపయోగించింది. ఒక క్రీడాకారిణిగా ప్రపంచ స్థాయిలో పోటీ పడటం ఎంత కష్టం అయితే, ఆ పోరాటానికి కావాల్సిన డబ్బును సమకూర్చుకోవడం కూడా అంతే కష్టం. అయినా ఆమె ఆగలేదు. ఆ సమయంలో ఆమె జీవితంలో ఒక వ్యక్తి అండగా నిలిచాడు. ఆమె భర్త కపిల్ హుడా. వివాహం తర్వాత కూడా క్రీడను వదిలిపెట్టకుండా ముందుకు సాగాలని ప్రోత్సహించిన వ్యక్తిగా సుచికా తన భర్త గురించి మాట్లాడింది. చిన్ననాటి ఘటన తనకు పురుషులపై నమ్మకాన్ని కోల్పోయేలా చేసిందని, ఆ అనుభవం తనను డిప్రెషన్లోకి కూడా నెట్టిందని ఆమె చెప్పింది. అలాంటి పరిస్థితుల్లో కపిల్, ఆయన కుటుంబం ఇచ్చిన మద్దతు తన జీవితంలో ఎంతో ముఖ్యమైందని ఆమె చెప్పింది.
ఎందుకంటే కొన్ని గాయాలు శరీరంపై కనిపించవు. అవి మనలోనే ఉంటాయి. కాలం గడిచినా వాటి జ్ఞాపకాలు మన వెంట వస్తూనే ఉంటాయి. సుచికా అలాంటి గాయాలతోనే పెరిగింది. కానీ వాటిని తన జీవితానికి ముగింపుగా చూడలేదు. అదే గాయాలను తన బలానికి మొదటి మెట్టుగా మార్చుకుంది. ఆమె ఎన్నోసార్లు క్రీడను వదిలేయాలనుకున్న సందర్భాలు వచ్చాయి. పరిపాలనా మార్పులు ఆమె దారిని అడ్డుకున్నాయి. నిధుల సమస్యలు వచ్చాయి. గాయాలు వెంటాడాయి. అవకాశాలు మారిపోయాయి. ఒక దశలో జుజిట్సు ద్వారా 2026 ఆసియా క్రీడలకు చేరుకునే మార్గమే జట్టు నిర్మాణంలో వచ్చిన మార్పులతో మూసుకుపోయింది.
అక్కడే చాలామంది వెనక్కి తగ్గేవారు. కానీ సుచికా మరోసారి మార్గాన్ని మార్చుకుంది. ఈసారి ఆమె ఎంఎంఏ వైపు అడుగేసింది. జీవితం తనకు తలుపు మూసిన ప్రతిసారీ సుచికా మరో తలుపు వెతుక్కుంది. క్రీడ మారింది. వేదిక మారింది. ప్రత్యర్థులు మారారు. నియమాలు మారాయి. కానీ ఆమె లక్ష్యం మాత్రం మారలేదు. ఒకప్పుడు తనను తాను రక్షించుకోవడానికి జూడో నేర్చుకున్న పన్నెండేళ్ల బాలిక… ఇప్పుడు వేలాది మంది చూస్తున్న ఆసియా క్రీడల వేదికపై భారతదేశం తరఫున పోరాడుతోంది.
చివరకు నాగోయా ఆమెను ఆహ్వానించింది. 24ఏళ్ల క్రితం ఒక చిన్నారి గుండెల్లో పుట్టిన ప్రశ్నకు నాగోయా ఒక సమాధానం ఇచ్చింది. ఒకప్పుడు తనను తాను కాపాడుకోలేకపోయాననే బాధతో బలం కోసం వెతికిన ఆ అమ్మాయి… ఇప్పుడు తన దేశానికి చరిత్రలో ఎప్పుడూ లేని ఒక పతకాన్ని అందించింది. ఆమె చేతికి వచ్చినది కేవలం కాంస్య పతకం. కానీ ఆ పతకం వెనుక ఉన్న కథ మాత్రం బంగారం కంటే విలువైనది. ఎందుకంటే అది ఒక పోరాటం గెలిచిన కథ మాత్రమే కాదు. పడిపోయిన ప్రతిసారీ లేచిన కథ. దారి మూసుకుపోయిన ప్రతిసారీ మరో దారి వెతికిన కథ. డబ్బు లేకపోయినా కలను వదులుకోని కథ. గాయాలు వచ్చినా అడుగులు ఆపని కథ. గతం వెంటాడినా భవిష్యత్తు వైపు పరుగెత్తిన కథ.
పన్నెండేళ్ల వయసులో తనను తాను కాపాడుకోవాలని మొదలైన ప్రయాణం… ముప్పై ఆరేళ్ల వయసులో ఒక దేశం క్రీడా చరిత్రను మార్చే స్థాయికి చేరుకుంది. సుచికా తరియాల్ మనకు చెప్పిన గొప్ప విషయం ఇదే. జీవితం మనపై వేసిన ప్రతి గాయం మన బలహీనతగా మిగలాల్సిన అవసరం లేదు. కొన్ని గాయాలు మనలోని శక్తిని మేల్కొలుపుతాయి. మనల్ని కిందికి లాగే పరిస్థితులే ఒకరోజు మనల్ని పైకి తీసుకెళ్లే మెట్లుగా మారవచ్చు. ఒకప్పుడు తనను తాను రక్షించుకోవడం కోసం మొదలైన పోరాటం.. చివరకు దేశం గర్వపడే విజయంగా మారింది.
అందుకే సుచికా తరియాల్ కథలో అసలైన విజయం ఆ కాంస్య పతకం కాదు. పతకం రాకముందే ఆమె గెలిచింది. ప్రతి భయాన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు గెలిచింది. ప్రతి అవమానాన్ని అధిగమించినప్పుడు గెలిచింది. ప్రతి ఓటమి తర్వాత మళ్లీ బరిలోకి దిగినప్పుడు గెలిచింది. వెనక్కి వెళ్లడానికి ఎన్నో కారణాలు ఉన్నా… ముందుకు వెళ్లడానికి ఒక్క కారణాన్నే పట్టుకుని నడిచిన ప్రతిసారీ గెలిచింది. చివరకు ఆమె చేతిలో మెరిసింది ఒక పతకం. కానీ ఆమె జీవితమే ఒక సందేశంగా మారింది. మన కథ ఎక్కడ మొదలైందన్నది మన చేతుల్లో ఉండకపోవచ్చు. కానీ మన కథ ఎక్కడికి చేరుకోవాలన్నది మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.